De Sarah Siddons-prĳs is u misschien niet bekend.
Hij krijgt niet dezelfde sensationele aandacht
als de twijfelachtige Pulitzer-prijs
en de onderscheidingen die jaarlijks door de filmwereld uitgereikt worden.
De elegant geklede heer is een zeer oude acteur.
Daarom praat hij nog wel even door.
Het is niet zo belangrijk dat u hoort wat hij zegt.
U moet wel weten waar u bent en waarom u hier bent.
Dit is de eetzaal van de Sarah Siddons Society.
Het is het jaarlijkse banket
waar de hoogste theateronderscheiding uitgereikt wordt.
De Sarah Siddons-prijs.
Deze heilige muren en veel van de aanwezigen
hebben Modjeska, Ada Rehan en Minnie Fiske gezien.
Mansfield heeft hier nog gepraat.
Na z'n dood zijn de ramen vast niet meer geopend.
De kleinere onderscheidingen zijn ai uitgereikt, zoals u ziet.
Die zijn bijvoorbeeld voor de schrijver en de regisseur.
Zij bouwen alleen de toren
waarop het stralende licht staat waar iedereen voor klapt.
En nooit was er een meer oogverblindend licht dan Eve Harrington.
Maar straks meer over Eve. Alles over Eve, zelfs.
Als u niet leest en niet naar het theater gaat,
niet naar ongesponsorde radioprogramma's luistert
en de wereld om u heen niet volgt,
moet ik me even aan u voorstellen. Ik heet Addison DeWitt.
Het theater is mijn wereld. Ik zwoeg daar niet, en ik produceer ook niets.
Ik ben recensent. Het theater kan niet zonder mij.
Dit is Karen Richards, de vrouw van een toneelschrijver.
Ze is aangetrouwd met 't theater.
Met haar achtergrond zou ze niet dichter bij 't toneel dan rij E gekomen zijn.
Maar in haar laatste studiejaar gaf Lloyd Richards toneelles.
Het jaar daarop werd Karen Mrs Lloyd Richards.
Er zijn gewoonlijk twee soorten theaterproducenten.
Het ene heeft veel rijke vrienden die 'n aftrekbaar verlies kunnen lijden.
Dit soort is uit op kunst.
Voor het andere soort kan elk toneelstuk een fortuin of het einde betekenen.
Zij willen geld verdienen.
Dit is Max Fabian.
De producent van 't stuk waarmee Eve Harrington de prijs heeft gewonnen.
Margo Channing is een ster van het theater.
Ze maakte haar debuut op haar vierde, in "Midzomernachtsdroom".
Ze speelde een elfje, en liep nogal onvenNacht helemaal naakt het toneel op.
Sindsdien is ze een ster.
Margo is een grote ster, een echte ster.
Dat is ze altijd geweest en zal ze altijd zijn. Niets minder en niets anders.
Nu hij niet alleen de geschiedenis van de Society uitentreuren heeft verteld,
maar ook de geschiedenis van het acteren sinds Thespis theatraal begon te doen,
gaat onze elegante voorzitter eindelijk vertellen waarom we hier zitten.
Ik vind het een voorrecht dat ik mijn hele leven bij het theater heb gezeten.
Een arme speler die uren opgewonden op het toneel heen en weer loopt.
En het is een hele eer voor mij dat ik al 40 jaar hoofdsouffleur van deze Society ben.
Ik heb al 39 keer deze grootste eer die het theater kent,
in handen gelegd die het verdienen.
Geen enkele acteur is ouder dan ik. Ik heb mijn plaatsje uit de zon wel verdiend.
En nog nooit is deze prijs aan zo'n jonge winnares uitgedeeld.
Het past zo goed dat hij van mijn handen naar de hare overgaat.
Zulke jonge handen, zo'n jonge dame.
Jong in jaren, maar haar hart is net zo oud als het theater.
Sommigen van ons kennen haar en kijken verder dan de schoonheid en het talent
waardoor haar naam over 't hele land bekend is geworden.
We kennen haar nederigheid en toewijding, haar trouw aan haar kunst.
Haar diepe en duurzame liefde voor ons,
voor wat we zijn en wat we doen. Het theater.
Ze wenste, bad en droomde maar van één ding.
Om bij ons te horen.
Haar droom is in vervulling gegaan en zo zullen wij aan haar denken.
Geëerde leden, dames en heren,
voor de beste theateractrice gaat de Sarah Siddon-prijs
naar Eve Harrington.
Eve, het gouden meisje.
Het meisje op de omslag, dat iedereen kent. Het heeft haar meegezeten.
Ze wordt overal gevolgd, staat in alle bladen, iedereen weet alles van haar.
Wat ze eet, wat ze draagt, wie ze kent, waar ze was en waar ze heengaat.
Eve.
U weet allemaal alles over Eve.
Wat valt er nog meer over haar te weten?
Wanneer was het ook alweer? Het lijkt zolang geleden.
Lloyd zegt altijd dat in 't theater een heel leven 'n seizoen duurt en andersom.
Nu is het juni. Toen was 't begin oktober.
Zo kort geleden nog.
Het miezerde die avond. Ik vroeg de taxichauffeur of hij kon wachten.
Waar was ze? Ik was er zo aan gewend om haar daar elke avond te zien staan,
dat ik 'r zocht zonder ooit met 'r gesproken te hebben.
En ik vroeg me af waar ze was.
Mrs Richards?
Daar ben je dan.
Het was zo vreemd om je niet te zien.
- Waarom zou ik er niet zijn? - Waarom wel?
Je staat hier al weken zes avonden per week op Margo Channing te wachten.
- Vindt u 't erg dat ik u heb aangesproken? - Welnee.
Ik heb u al zo vaak gezien. Ik had er al m'n moed voor nodig.
Voor de vrouw van 'n toneelschrijver?
Ik ben de minste beroemdheid.
U bent de beste vriendin van Margo Channing. U en uw man zijn altijd bij haar.
En Mr Sampson.
- Wat is hij voor iemand? - Bill Sampson? Hij is regisseur.
- De beste. - Dat vindt hij ook.
Wat doe je nadat Margo binnenloopt en voor ze weer naar buiten komt?
Sta je daar gewoon bij die deur te wachten?
Nee, ik kijk altijd naar het stuk.
Heb je elke voorstelling van dat stuk gezien?
Is dat om te beginnen niet nogal duur, eigenlijk?
Een staanplaats kost niet zoveel. Dat gaat nog.
Ik ga je aan Margo voorstellen.
Jawel, ze moetje leren kennen.
Ik ben alleen zo'n lastige fan die geen woord uitbrengt.
Ik heb nooit een andere fan zoals jij gezien.
Had ik het maar geweten. Ik zie er niet uit.
Je ziet er prima uit.
- Hoe heet je eigenlijk? - Eve Harrington.
Goedenavond, Gus.
Je voelt het in de lucht hangen, hè?
Als een magisch parfum.
Wacht hier even. Niet weggaan.
Als 't zuiden had gewonnen, had u dit stuk over 't noorden kunnen schrijven, zei ik.
"Miss Channing, we hebben de oorlog niet echt verloren."
"We werden eerder uitgehongerd."
"Ik begrijp de stukken niet over zuidelijke vrouwen die liefde ontberen."
"We ontbeerden nooit liefde in het zuiden."
Een vrouw uit 't zuiden heeft 'r geïnterviewd.
Na publicatie wordt Gettysburg weer onder vuur genomen.
- Dat was Fort Sumter. - Daar heb ik nooit gespeeld.
Die vrouw had wel gelijk. Lloyd, laat eens zien watje durft.
Schrijf 'n leuk stuk over 'n normale vrouw die haar man doodschiet.
- Je hebt nieuwe korsetten nodig. - Koop maar.
- Zelfde maat? - Natuurlijk.
Ik vind die spitse opmerkingen steeds minder leuk.
- Gerĳpt in hout is 'n prachtig stuk. - Mijn lieve trouwe vrouwtje.
De recensenten en 't publiek zijn er dol op.
Volle zalen, er wordt voor vier maanden later geboekt.
- Lloyds stukken hebben je niet geschaad. - Rustig maar.
Ik heb altijd een grote mond, dat weet je toch.
Ik kan soms zo kwaad op je worden.
Jij hebt echt nergens over te klagen.
- Dat klopt helemaal. - Inderdaad.
Je hebt talent, je bent beroemd en rĳk.
Elke avond staan er mensen op je te wachten.
- Zelfs in de wind en de regen. - Handtekeningenjagers. Dat is iets anders.
Die beestjes die als coyotes samen rondrennen.
- Dat zijn je fans, je publiek. - Ach welnee.
Dat zijn jeugdige misdadigers, geestelijk gestoorden. Geen publiek.
Die blijven niet lang genoeg binnen voor 'n stuk of zelfs 'n film.
Er staat er nu eentje binnen.
Ik heb gezegd dat ze je kon ontmoeten.
Ze staat achter de deur.
Stuur maar weg.
Doe nou niet, ik heb het haar beloofd.
Je moet haar binnenlaten, ze aanbidt je. Het lijkt wel of ze uit een boek komt.
Dat boek wordt niet meer gedrukt.
Laat 'r toch even binnen. Je betekent alles voor 'r.
Je hebt 'r vast gezien, ze staat daar altijd.
O, dat verlegen kind in die regenjas en die rare hoed.
Die moest ik wel zien, ze staat er elke dag.
Kom binnen, Eve.
- Ik dacht dat u me vergeten was. - Welnee.
- Margo, dit is Eve Harrington. - Hoe maakt u het?
Nee maar.
- Mijn man. - Hoe maakt u het?
Dit is mijn goede vriendin, Miss Birdie Coonan.
Nee maar.
- Wat, nee maar? - Als ze zo begint te doen.
- Opeens speelt ze de moeder van Hamlet. - Je hebt vast iets in de badkamer te doen.
Zo niet, dan vind ik wel wat, tot jij weer normaal doet.
Lieve Birdie. Ga toch zitten, Miss Worthington.
- Harrington. - Neemt u me vooral niet kwalijk.
Gaat u toch zitten.
Wilt u wat drinken?
Ik zei net dat u 't stuk heel vaak hebt gezien.
Nee dank u. Ja, ik heb alle voorstellingen gezien.
Allemaal? Dan vindt u het zeker een mooi stuk.
Alles waar Miss Channing in speelt, is mooi.
Echt waar? Wat lief.
- Maar toch vast niet in De harige aap. - Begrijpt u me niet verkeerd.
Miss Channing is gedeeltelijk zo geweldig omdat ze de beste stukken uitkiest.
- Uw nieuwe stuk is toch voor haar? - Maar natuurlijk.
- Hoe weet u dat? - Dat stond in de Times.
Het is 'n mooie titel, voetstappen op het plafond.
Maar ik wil nog even vragen, hebt u echt alle voorstellingen gezien?
- Ja. - Waarom? Dat is toch vreemd.
Als ik niet kwam kijken, zou ik nergens anders heen kunnen.
- Er zijn andere toneelstukken. - Maar daar zit u niet in.
- En die zijn niet van Mr Richards. - Hebt u geen vrienden of familie?
Leg dat eens uit.
- Ik zou niet weten hoe. - Probeer het maar.
- Het begon met het vorige stuk. - Herinneringen.
- Hebt u het hier in New York gezien? - San Francisco.
Ik ben daar in de laatste week 'n dag heen gegaan.
De belangrijkste dag van mijn leven tot vandaag.
Ik ging er alle dagen heen.
Alle voorstellingen.
Toen de show naar het oosten van het land ging, ging ik mee.
- Begin toch bij het begin. - Ik zou jullie maar vervelen.
Vertel toch.
Het begon eigenlijk thuis, in Wisconsin.
Ik had alleen mijn vader en moeder. Ik was de enige thuis.
Ik had mijn eigen fantasiewereldje.
Ik beeldde me allerlei onnozele dingen in.
Maar mijn acteerstukjes en fantasietjes begonnen steeds belangrijker te worden.
Ik wist niet meer wat echt was en wat niet.
Mijn fantasieën werden steeds echter voor me.
- Wat een onzin kraam ik uit. - Helemaal niet.
De boeren waren arm in die tijd. Mijn vader was boer.
Ik moest hem helpen. Ik ging van school af en verhuisde naar Milwaukee.
Ik werd secretaresse in een bierbrouwerij.
Dan kan je je moeilijk inbeelden datje iets anders bent.
Er is alleen bier.
Het was niet leuk, maar ik hielp mijn vader ermee.
Er was 'n klein theatergezelschap, als 'n regendruppel in de woestijn.
Daar leerde ik Eddie kennen. Hij was radiomonteur.
We hebben drie keer Liliom opgevoerd.
Ik speelde heel slecht.
Toen brak de oorlog uit en trouwden wij.
Eddie zat bij de luchtmacht. Hij werd naar de Stille Zuidzee gestuurd.
U zat bij de oorlogsinformatie, nietwaar?
Dat heb ik gelezen.
Toen Eddie weg was, was er weer alleen nog maar bier.
Ik kreeg een brief per week. Toen schreef hij dat hij verlof zou krijgen.
Ik spaarde geld, nam mijn vakantie op en ging hem opzoeken in San Francisco.
Maar Eddie was er niet.
Ik kreeg een telegram vanuit Milwaukee.
Het kwam uit Washington en er stond in dat Eddie niet meer kwam.
Dat Eddie dood was.
Ik besloot maar in San Francisco te blijven.
Zonder Eddie wilde ik niet terug.
Ik vond werk en kreeg geld van zijn verzekering.
En er was veel theater.
Toen kwam Margo Channing in Herinnering spelen.
Ik ging erheen.
En nu ben ik dus hier.
Het ontbrak er alleen maar aan dat er bloedhonden achter haar aan zaten.
Sommige dingen maak je gewoon niet mee in de variété.
Zelfs een heel slechte variétéactrice moet dat kunnen respecteren.
- Ik wil me verontschuldigen voor Birdie. - Dat hoeft niet.
Het spijt me als ik je gekwetst heb. Zo praat ik nou eenmaal.
U hebt me niet gekwetst.
Zeg maar Birdie.
Ik ben geen slechte variétéactrice. Ik heb 11 jaar aan de top gestaan.
Het vliegtuig vertrekt over drie kwartier en jij ziet eruit als een vuilnisbelt.
Moet m'n carrière kapot? Heb je geen medemenselijk respect?
- Als ik 'n mens zie, misschien. - Het vliegtuig wacht echt niet.
Ik begin volgende week maandag. Zanuck heeft me nodig.
Zijn jullie soms verliefd op elkaar?
- Misschien, maarjij bent mooier. - Ik ben 'n vuilnisbelt.
Dit is Eve Harrington.
M'n prachtige vuilnisbelt. Watje daar niet vindt aan dromen en mysteries.
O hemel, ik hou van een psychoot.
- Hallo, hoe heetjij? - Eve Harrington.
- Je hebt haar al leren kennen. - Waar dan?
- Hier, een minuut geleden. - Leuk.
- Je gaat toch niet weg? - Jawel.
Het was... Ik kan niet beschrijven wat dit voor me betekent.
Ga nou niet weg.
U hebt vast nog veel te bespreken nu Mr Sampson weggaat.
Blijf toch nog.
We gooien onze ster op 't vliegtuig en dan gaan wij twee 'n babbeltje maken.
Als u het niet erg vindt.
Ik ben zo klaar.
Lloyd, we moeten ervandoor.
- Dag Margo, ik bel je morgen. - Niet al te vroeg.
- Veel geluk, genie. - Dat hebben genieën niet nodig, ik wel.
- Over jou maak ik me geen zorgen. - Blijf dat maar denken.
Dag, hopelijk tot gauw.
- Morgenmiddag sta ik daar weer. - Ik bedoel als vriendinnen.
Dat zou fijn zijn.
- Het was me een genoegen. - Dat hoop ik.
Tot ziens.
Dit zal ik nooit vergeten.
En u ook niet, door u is dit gebeurd.
Ik zal jou ook nooit vergeten, Eve.
Waar gingen we die avond heen?
Vreemd toch, wat je onthoudt en wat je vergeet.
Gaat u nu naar Hollywood?
- Waarom? - Ik vroeg het me gewoon af.
- Wat vroeg je je af? - Waarom?
- Wat waarom? - Waarom u daarheen moet.
- Ik moet niet, ik wil het. - Om het geld?
- Tachtig procent gaat naar de belasting. - Waarom dan?
Als u de beste en succesvolste regisseur in het theater bent?
Waar staat geschreven dat het theater alleen
in lelijke gebouwen in New York bestaat?
Of Londen, Parijs, of Wenen?
Luister kleintje, hier steek je wat van op.
Wil je weten wat het theater is? Een vlooiencircus.
Opera ook.
Net zoals rodeo's, carnaval, poppenspelen, indiaanse dansen.
Waar er gespeeld wordt met een publiek, daar is theater.
Donald Duck, Ibsen, cowboyfilms, Sarah Bernhardt, Betty Grable.
Beroemde dieren, Eleonora Duse. Allemaal theater.
Je begrijpt het niet. Je houdt er niet van, waarom zou je ook?
Het theater is er voor iedereen, niet alleen voor jou.
Vel er dus geen oordeel over.
Jij houdt er niet van, maar iemand anders misschien wel.
Het was gewoon maar een vraag.
En ik trok van leer.
Het is niet persoonlijk bedoeld.
Ze maken alleen zoveel drukte om dat verheven begrip theater.
Soms kan ik er niet meer tegen.
Maar u moet niet in Hollywood blijven.
- Ik doe maar één film. - Heel weinig mensen komen terug.
Ik lees elke week de recensies.
- Ook Addison DeWitt? - Elke dag.
Dat hoefde je niet te zeggen.
Eén oorbel is vanaf nu in de mode, ik kan de andere niet vinden.
- Gooi die saaie brief toch weg. - Waar kan hij zijn?
Die komt wel te voorschijn.
Laat maar. Misschien in een van de pruiken.
Echte diamanten in een pruik. Wat 'n wereld.
Waar is mijn jas?
Waar je hem hebt laten liggen.
De naden.
Hij kan z'n ogen niet van m'n benen afhouden.
Als 'n citroenschil van nylon.
Byron had het niet eleganter kunnen zeggen.
Ik ben klaar.
Moet ik nog iets doorgeven? Wat zeg ik tegen Tyrone Power?
Geef hem mijn telefoonnummer, ik zeg het hem zelf wel.
Laat zien watje kunt.
- Heb je je sleutel? - Tot straks.
Mag ik iets voorstellen? Er is niet veel tĳd meer.
U bent nog geen minuut alleen geweest.
Ik zorg hier wel voor, dan kom ik straks naar u toe met de kaartjes.
Als u wilt.
- Heel graag. Vind je het niet erg? - Natuurlijk niet.
- Wat 'n aardig meisje. Hoe heet ze nou? - Eve. Zo zie je ze niet vaak meer.
Zonder maniertjes. Ze is heel direct en vlug van begrip.
Heeft ze verteld wat het theater betekent?
Nee, ik. Ik stak nogal van wal.
Alle wereldreligies tezamen in één en wij zijn goden en godinnen.
Vreemd, ik voel me plotseling heel beschermend naar haar toe.
Een verloren schaapje in onze grote stenen jungle.
- Pas goed op jezelf daar. - Het valt nu wel mee met de indianen.
Blijf niet aan een of ander sterretje hangen.
Ik zal 't proberen.
Zo leuk ben je ook niet. Je bent verwaand, ongevoelig en slordig.
- Er kan er maar één Gregory Peck zijn. - Je valt voor mooie onschuldige meisjes.
Hoelang doe je nog zo kinderachtig?
Dat wil ik niet zijn. Een paar jaar is genoeg.
- Hou daar meteen mee op. - Raak ik je kwijt?
Nu ben je opeens een kind van zes.
Gedaan.
- Bedankt voor je hulp. Veel succes. - Tot ziens.
- Brei je een sjaal voor me? - Bel me op als je er bent.
Hé, kleintje.
Let op haar, zorg dat ze zich niet eenzaam voelt.
Het is 'n verloren schaap in de jungle.
Dat komt wel goed.
Diezelfde nacht nog lieten we haar schamele bezittingen overkomen.
Ze kreeg de slaapkamer boven.
De drie weken daarna leek ik Assepoester wel uit het laatste bedrijf.
Ze werd m'n zus, advocaat, moeder, vriendin, psychiater en agent.
Dat waren de wittebroodsweken.
Nog een keer?
Nu is het geen applaus meer, ze wachten alleen tot er ruimte is om weg te kunnen.
Alweer?
AI zie ik u die laatste scène 1000 keer spelen, ik moet elke keer weer huilen.
De duizendste voorstelling, als ik het zolang speel,
doe ik in een zwaarbewaakt gekkenhuis.
Het valt wel te merken dat Mr Sampson al een maand weg is.
Zeg dat wel.
Ik mis hem 's avonds vooral.
Dat nieuwe korset datje hebt gekocht, is 'n maat kleiner.
Of er is iets een maat groter geworden.
Je mag thuis tweeënhalf uur in zo'n korset spelen.
Ik kom in tweeënhalf uur niet eens in zo'n korset.
U hebt mijn laatste verandering in de kamer niet gezien.
Maar je hebt al zoveel gedaan. Wat dan?
De gordijnen. Ik heb ze zelf gemaakt.
Ze zijn prachtig. Nietwaar, Birdie?
Schattig. Nu is de kleedkamer af, op een basketbalnet na.
Jij kunt met 'n rits al niets.
Heel lief van je, Eve. Hartelijk bedankt.
Ik breng dit wel even naar de costumière.
- Dat hoeft niet, Mrs Brown komt zo. - Ik doe het graag.
Mag ik zo onbeschaamd zijn om iets te zeggen? Ken je het woord "vakbond"?
- Ben je nog niet betaald of zo? - Ik heb geen vakbond, ik doe slavenarbeid.
Maar de costumières wel, en die zijn overgevoelig voor dat soort dingen.
Ze hoeft alleen kleren te dragen en ze slecht te strijken.
Daar mag niemand aankomen.
We kunnen beter Mrs Brown de jurk laten komen ophalen.
- Uw telefoontje voor Beverly Hills is er. - Waar hebt u het over?
- Bent u Margo Channing, in Templeton? - Ja, maar ik begrijp 't niet.
U hebt 'n gesprek aangevraagd met Mr Sampson in Californië om 12 uur.
- Ik? - Ga uw gang
Margo! Wat een geweldige verrassing.
Wat ontzettend lief dat je eraan hebt gedacht.
Bill! Ben ik gek geworden?
- Je bent toch mijn meisje? - Zeker.
Dan ben je gek.
- Wanneer kom je thuis? - Volgende week.
De film is af, we hebben de voorvertoning gehad.
Dat is net als je eerste voorstelling buiten de stad, maar dan heel eng.
Je kan niets doen, je zit vast in een blikje.
Ofje nu in 'n blikje zit of in cellofaan of in een deken, ik wil datje thuiskomt.
- Heb je haast? - Ontzettend, dus kom maar gauw.
- Welterusten, schat. - Wacht, je hebt het nog niet eens gezegd.
Dat weetje heel goed, maar niet over de telefoon. Dat is voor kinderen.
Het gebeurt niet elke dag, ik wil het horen.
Als je het niet wilt zeggen, mag je het zingen.
Zoals de telegraafbezorgers dat altijd doen.
- Het is je verjaardag. - En wie wist dat nog?
- Wie heeft er klokslag 12 uur gebeld? - Prettige verjaardag, schat.
Dat had beter gekund, maar je hebt het tenminste gezegd.
- En nu, nog vele jaren. - Nog vele jaren.
Krijg ik een feestje?
Ja, voor je verjaardag en dat je thuiskomt.
- Wie moet ik vragen? - Eve heeft alles al verklapt.
- O ja? - Ze schrijft elke week.
Je zegt vast wat ze moet schrijven.
Ik heb haar 'n lijst gestuurd, zij weet 't wel.
Goed.
- Hoe gaat het met haar? - Prima.
- Ik hou van je. - Dat zoek ik wel uit met Eve.
Ik ook van jou.
Welterusten, schat.
- Je mag Eve niet, hè? - Wil je ruzie of een antwoord?
- Een antwoord. - Nee.
- Waarom niet? - Nu wil je ruzie.
- Ze werkt hard. - Dag en nacht.
- Ze is trouw en efficiënt. - Als een impresario met één klant.
Ze wil alles voor me doen.
- Niet waar? - Ze wil alles doen wat jij doet.
- Hoe bedoel je dat? - Dat leg ik wel even uit.
Ze bestudeert je, alsofje een boek bent, of een blauwdruk.
- Hoe je eet, loopt, praat, slaapt. - Dat is heel lief, daar is niets mis mee.
Goedemorgen. Wat vindt u van mijn elegante nieuwe pakje?
Heel mooi, het staat jou veel beter dan mij.
Dat zal wel. Ik hoefde het alleen maar hier en daar te verstellen.
- Weet u zeker dat u 't zelf niet wilt? - Ja, het is te meisjesachtig voor me.
U doet alsof u al oud bent.
- Kan ik nog iets voor u doen? - Je kunt dat script terugbrengen.
- Dat heb ik. - En die cheques voor de belasting.
Die zitten in mijn tas.
Ik kan niets bedenken ofjij hebt het al gedaan.
Daar word ik voor betaald. Tot straks bij het eten.
Heb je toevallig 'n telefoongesprek met Bill aangevraagd gisteravond?
- Helemaal vergeten. - Ja, inderdaad.
Ik wist zeker dat u dat wilde, voor zijn verjaardag.
En u had het zo druk...
Ik wilde 't gisteren zeggen voor u uitging.
- Ik sliep zeker al toen u thuiskwam. - Vast. Het was heel attent van je.
U had het me nooit vergeven als ik de verjaardag van Mr Sampson vergeten had.
Ik heb hem zelf ook een telegram gestuurd.
Het feest voor de thuiskomt van Bill was een avond om nooit meer te vergeten.
Voor het begon, hing er al onweer in de lucht.
Ik voelde het gewoon aan toen ik me verkleedde voor dat rotfeest.
- Ben je klaar? - De rits moet dicht.
- Zijn de extra bedienden er? - Er zijn verklede butlers en dienstmeiden.
- Heb je 'n modellenbureau gebeld of zo? - Dan kosten acteurs minder. En het eten?
Ze moesten terug voor de hors d'0euvres.
Die Franse buikspreker heeft je veel geleerd.
Die man kon alles.
De barman vraagt ofje weet datje per ongeluk Amerikaanse gin hebt besteld.
Ik heb alleen per ongeluk de gasten besteld.
Die zijn ook Amerikaans en drinken alles wat brandt.
- Bill is laat. - Waarvoor?
- Doe niet zo stom, voor het feest. - Ik doe niet stom, hij is er al 'n poos.
Wat vreemd dat ie niet even boven is komen...
De cameraman zei: "Welnee, aan die kant zie je niets."
Dat was de eerste en laatste...
Ga gerust door. Of is dit niet voor volwassenen?
Die keer dat ik door 't andere eind van de lens keek.
Ik keek een keer in het hart van een artisjok.
- Dat verhaal hoor ik graag. - Bij het haardvuur op een winteravond.
Nu we 't er toch over hebben, kun jij even kijken of de hors d'0euvres in orde zijn?
Natuurlijk.
- Dat wordt vast een heel leuk feest. - Ik dacht datje later zou komen.
- Maar het feest is voor mij. - Ik wist niet eens dat je er al was.
Eve zei datje je nog aan het verkleden was.
Dat heeft je nooit eerder tegengehouden.
We begonnen te praten over Hollywood. Ze vond 't heel interessant.
Ze heeft zo veel interesses.
- Dat zie je nog zelden tegenwoordig. - Een zeldzaam boeiend kind.
- Inderdaad. - Dat heb je al zo vaak gezegd.
Zoveel goede eigenschappen, zo vaak.
Haar trouw, toewijding, warmte. En ze is zo jong.
Zo jong en zo opgewekt.
Waar haal je het vandaan?
Het lijkt wel uit 'n stuk uit 1900.
Dat was ver voor mijn tijd, al klinkt dat misschien vreemd.
Ik beweer altijd datje nog niet acteerde toen Lincoln vermoord werd.
- Dat vind ik niet grappig. - Dit hele gedoe is belachelijk.
Zeur niet altijd zo over je leeftijd.
En nu doe je jaloers omdat ik tien minuten met zo'n kind over het toneel heb gepraat.
- Twintig. - Dertig, veertig. Nou en?
Het is een jonge vrouw met goede eigenschappen, die ik spuugzat ben.
Ze bestudeert me alsof ik 'n toneelstuk of 'n blauwdruk ben.
Hoe ik loop, praat, denk, slaap.
Neem dat kind toch niet kwalijk dat ze zo veel mogelijk haar idool nadoet.
Het is geen kind.
Er zijn een aantal facetten in mijn leven die ik heel graag verder met niemand deel.
- Zoals bijvoorbeeld? - Zoals jij.
Nu moet ikje in m'n armen nemen en je geruststellen.
- Maar dat doe ik niet, ik ben te kwaad. - Schuldig.
Je staat bekend om bepaalde eigenschappen,
ofje op 't toneel staat of niet.
Ik hou van je wegens sommige, en ondanks andere die ik voor lief neem.
Die heb je nodig om je in dit zogenaamde milieu staande te houden.
Goed, je moetje tong scherp houden.
Maar oefen niet op mij, of op Eve.
- En zij dan met haar tong? - Die is nog niet scherp, dat weetje.
Begin dat jonge idealistische kind
niet met de maatstaven van ons absurde arrogante milieu te beoordelen.
Het enige waar Eve het ooit met mij over heeft gehad
is dat ze jou aanbidt en het zo fijn vindt dat wij twee samen zijn.
Als je iets anders denkt, getuigt dat van een beschamende onzekerheid.
Wat gebeurt er op de volgende spoel?
Word ik gillend naar 't gekkenhuis gesleept?
De hors d'0euvres zijn er. Kan ik anders nog iets doen?
Ik wil graag een heel droge martini.
Laat mij maar.
- Wat wil jij drinken? - Een milkshake?
Een martini, heel droog graag.
Kom Max, het feest is hierboven.
- Hallo, Mrs Richards. - Hoe gaat 't?
- Mag ik uw jas aannemen? - Dat doe ik zelf wel even.
- Het huis ziet er prachtig uit. - Ik mag haar graag.
- Die zachte bevalligheid. - Ze gaat altijd zachtjes te werk.
Kom maar mee.
Ik ben zo blij datje Eve in huis hebt genomen.
- Ik ben zo blij datjij blij bent. - Je hebt het niet voor niets gedaan.
Ze heeft ervoor gewerkt. Je inventaris was 'n rotzooi tot zij 't overnam.
- Je goederen lagen overal verspreid. - Margo is geen kruidenier, hoor.
Nee, 'n duur warenhuis. Alles netjes opgeruimd en overzichtelijk.
Als ik nu doodga, weet iedereen waar hij aan toe is.
- En jij? - Wat?
Als jij doodvalt, hoe zit het dan met jouw inventaris?
Ik val niet dood, niet met deze hitte.
Wat een afschuwelijk gesprek.
- Dankje. - Een kleine moeite.
Het kind, dat kleintje, komt zo. Tenzij je haar drankje boven wilt brengen.
Ik haal wel een verse voor haar. Hier Karen, jij houdt hiervan.
Wat een Macbeth-sfeer. Wat is er gebeurd of gaat er zo gebeuren?
- Waar heeft hij het over? - Macbeth.
We hebben je zo al meegemaakt. Is het voorbij of begint het net?
Hou je maar goed vast. Het wordt een wilde avond.
Margo, schat. Hoe gaat 't?
U ook heel enchantée.
Ik had je duidelijk van de lijst gehaald, Addison. Wat doe je hier?
Lieve Margo, je was onvergetelijk als Peter Pan. Speel 't maar gauw nog 's.
- Ken je Miss Caswell? - Nee, goedenavond.
- Vast omdat we elkaar nog niet kenden. - Ze is actrice.
Ze heeft variété gestudeerd.
- Goedenavond, Mr DeWitt. - Kennen jullie elkaar al?
Nu pas word ik echt aan je voorgesteld. Daarvoor heb ik je alleen vluchtig ontmoet.
Zo hebt u mij ook leren kennen, vluchtig.
Dit is 'n oude vriendin van de moeder van Mr DeWitt.
Aangenaam.
Ik wou haar al zo lang aan je voorstellen.
Maar daar was je zeker te verlegen voor.
- Ze is verzot op het toneel. - Dat hebben we dan gemeen.
Dan moeten jullie 's lang met elkaar praten.
Ik zou u maar gauw vervelen.
Welnee, kind. Hij laatje niet eens aan het woord.
Kom 's even mee.
Zie je hem? Dat is Max Fabian, de producent.
Probeer in 'n goed blaadje bij hem te komen.
- Ze zien er altijd uit als arme konijntjes. - Dat klopt ook.
Maak hem maar wat gelukkiger.
Maak je geen zorgen over je protégee. Ik laat haar niets overkomen.
Liebestraum.
- Dat heb ik net gespeeld. - Nog een keer.
- Ik heb het al vier keer gespeeld. - Dan wordt het nu de vijfde.
Veel gasten vragen zich af wanneer ze het lichaam mogen zien.
- Waar ligt het opgebaard? - Het ligt niet opgebaard.
Het is nog niet gebalsemd.
Sterker nog, je kijkt ernaar.
Het stoffelijk overschot van Margo Channing.
Terwijl ik zit. Mijn laatste wens is dat ik zittend begraven word.
Buigend zou toch normaler zijn.
Jij weet niets van gevoelens af, of ze nou normaal zijn of niet.
Zonder gevoel dan, maar de gasten vragen
of de muziek misschien een beetje vrolijker kan.
Als mijn gasten het niet naar hun zin hebben,
gaan ze maar met jou naar de kinderkamer.
Daar voelen jullie je allemaal vast meer thuis.
Heb je toevallig zuiveringszout in huis?
Arme Max. Heb je last van je hart?
Dat komt door die Miss Caswell.
Ik snap niet dat Addison geen last van z'n hart heeft.
- Die heeft geen hart. - Dat heeft iedereen. Op sommigen na.
Ik heb dat zout wel, in de provisiekast.
We zetten je naam er wel op.
Dan zal het daar altijd alleen voor jou klaarliggen.
Laat de rest van de wereld maar doodzwoegen voor geld.
Alleen vrienden zijn belangrijk. En die heb ik.
Ik hou van je. Echt waar.
Ik hou van je. Kom maar mee.
Ze houdt van me als een vader. En ze is zat.
Kijk eens. Eén goede boer en je bent van die Miss Caswell af.
Ik kan me niet uit die situatie boeren.
- Ik heb 'n belofte gemaakt. - Aan haar? Wat dan?
Voor een auditie voor die rol die vervangen moet worden. Je weet wel, je zus.
- Een? - Twee, graag.
Als ze kan acteren, is het geen slecht idee. Zo'n type kan wel 'n plantage platbranden.
Het lijkt wel of er 'n plantage in mij afbrandt.
- Wanneer doet ze de auditie? - Over 'n paar weken.
Weet je wat?
- Zal ik 't met haar lezen? - Wil je dat doen?
Als ikje daarmee kan helpen.
Wat een samenwerking. Dat stel ik op prijs.
Graag gedaan. Nu kun jij ook iets voor mij doen.
Zeg 't maar.
Geef Eve Harrington een baan bij jou op kantoor.
Dat werkt meteen bij jou, hè.
Ik zou haar nooit bij je weghalen.
Je hebt zelf gezegd dat m'n inventaris in orde was, alle goederen zijn in orde.
Er valt hier niets meer te doen voor haar.
- Jij hebt haar nodig. - Wat moet ze dan doen?
Ze kan zoveel. Scripts lezen, mensen interviewen die jij moet zien.
Ze stuurt mensen weg die je niet hoeft te zien. Dan krijg je nog vrije tijd.
Denk aan je gezondheid.
Lekker vaak in de frisse lucht bij de paardenraces.
- Dat lijkt me geen geweldig idee. - Beloof het nou.
- Goed dan. - Zo ken ik je weer.
Daar zitten jullie dus. Karen wil naar huis.
- Waar is ze? - In jouw slaapkamer.
Ik ga even met Miss Caswell praten.
- Wie zijn er nog? - Te veel.
En er zit een ster uit Hollywood bij.
Verdorie, en mijn handtekeningenboek ligt bij de stomerij.
Je vindt het niet leuk als ik me zo gedraag, hè?
Niet echt. Soms wou ik dat ik je beter begreep.
- Leg het dan ook even uit aan mij. - Goed.
- Hoe gaat het met het nieuwe? - Het stuk?
- Dat gaat allemaal wel. - Cora.
- Is ze nog steeds 20? - Zoiets, dat is niet zo belangrijk.
- Moet dat het niet onderhand worden? - Wat bedoel je?
- Doe niet zo vaag. - Jij hebt geen leeftijd.
Miss Channing is leeftijdloos. Net 'n publiciteitsagent.
Het zijn toch zeker mijn toneelstukken.
Net een schrijver.
Ik ben niet in de 20, ook niet in de 30.
Drie maanden geleden ben ik 40 geworden. Veertig.
Dat ging per ongeluk. Ik wist nog niet of ik dat zou toegeven.
Het lijkt wel alsof ik al mijn kleren heb uitgetrokken.
Week na week ben je voor duizenden zo jong als je wilt.
Zo jong als zij willen.
Het kan me niet schelen hoe oud iedereen denkt dat ik ben.
Het kan je wel schelen wat híj denkt.
Je weet waar dit om draait. Het gaat er niet om ofje Cora moet spelen of niet.
Maar datje ruzie met Bill gehad hebt.
Die is 32. Zo ziet ie er ook uit. Vijfjaar geleden ook al, en over 20 jaar nog steeds.
Ik haat mannen.
Wees niet bang, ik doe dat stuk. Ik kom op met een hoepel als je wilt.
Wie komt er nou zo laat? Het wordt tĳd dat de mensen naar huis gaan.
Hou die jas eens omhoog.
- Van wie is die? - van een of andere Hollywood-ster.
- Haar vliegtuig had vertraging. - Ontmoedigend.
Vrouwen met bontjassen waar het toch nooit koud wordt.
Zeg 's, hoe gaat 't? Ben je gelukkig?
Dat woord is niet toereikend. Hier te wonen met Miss Channing is...
Ongelooflijk. Ze is zo geweldig, ze heeft zoveel voor me gedaan.
Volgens Lloyd speelt ze ingehouden op 't toneel en overdrijft ze in 't echte leven.
Naast die jas lijkt mijn nieuwe jas wel een oude bedsprei.
Jij hebt ook 'n heel goede invloed op Margo.
- Dag. - Mrs Richards.
Ik wil u om nog een gunst vragen, terwijl u al zoveel voor me gedaan hebt.
Dat valt wel mee, je bent geen zielige hulpbehoevende vrouw. Wat wil je vragen?
Alles is nu zo goed geregeld dat ik eigenlijk niet zoveel meer te doen heb.
Ik wil absoluut niet bij haar weg.
Ik hoorde dat Mr Fabian tegen haar zei dat haar invalster in verwachting was...
- Ze moet vervangen worden. - Wil je haar invalster worden?
Ik zou dat nooit durven.
Maar ik ken de rol zo goed, en de hele opvoering.
Dan hoeft er geen nieuwe invalster te komen.
Maar als ik nou eens op moet?
Voor 'n publiek dat Margo Channing wil zien.
- Dat zou ik nooit kunnen. - Maak je daar maar geen zorgen over.
Margo mist geen voorstelling. Als ze kan lopen of kruipen, speelt ze.
- De show moet doorgaan. - Nee, Margo moet doorgaan.
Volgens mij kun je rustig haar invalster worden.
- Zal ze 't goed vinden? - Ze vindt 't vast geweldig.
Maar Mr Richards en Mr Sampson dan?
Die doen wat hun gezegd wordt.
- Bespreekt u het dan met Mr Fabian? - Ja hoor.
- Vergeet u het niet? - Nee.
Ik moet u altijd wel ergens voor bedanken.
Dat bed ligt vol dode dieren.
Welke jas is van sabelbont?
Ze is er net.
Nu gaat ze weg met de helft van de mannen.
- Het is maar 'n bontjas. - Wil je soms dat ie nog leeft?
Nee, maar 'n ketting van diamanten, gouden mouwen en zo, als in de film.
Af en toe verkondigt een oudere machthebber van het theater of de film
dat acteurs en actrices heel gewoon zijn.
Daarbij wordt vergeten dat ze juist zo boeiend zijn
omdat ze niets gemeen hebben met normale mensen.
Daar wil je als meisje wel wat voor opofferen.
- Dat gebeurt vast ook. - Sabel.
- Zei ze sabel of Gable? - Allebei.
We zijn allemaal abnormaal.
Wij theatermensen zijn van een ander slag.
We zijn de echte verwrongen persoonlijkheden.
Je hebt zijn column voor morgen al gelezen.
- Ik ben het niet met je eens. - Dat is jouw abnormale eigenschap.
Het theater is echt wel een beetje gek.
Je staat daar in je eentje met een spotlicht en een fanfarekorps.
Maar dat is niet de norm, anders overleeft het theater het niet.
- Ober. - Dat is een butler, lieverd.
Ik kan toch moeilijk "butler" roepen. Misschien heet iemand wel zo.
Je hebt gelijk, al klinkt het idioot.
Ik wil niet moeilijk doen, ik wil alleen een drankje.
- Ik haal wel 'n drankje voor je. - Dank u wel, hoor.
Goed gedaan. Ik zie het doek van je carrière al opgaan.
- Wat zei je ook alweer? - Het theater bestaat vooral uit hard werk.
Met zweet, toewijding en vakmanschap.
Als je succes wilt hebben in het theater, moet je er alles voor over hebben.
Inderdaad.
Er is 'n dosis ambitie voor nodig die geen enkele andere baan vergt.
Wie dat accepteert, kan niet zomaar iemand zijn.
Je geeft zoveel en krijgt bijna altijd zo weinig terug.
Zei u nou zo weinig?
Je krijgt in ieder geval applaus.
Ik heb ze achter de coulissen horen klappen.
Dat zijn golven van liefde die over je heen Komen.
Stel je voor dat elke avond honderden mensen van je houden.
Ze glimlachen met glanzende ogen. Je hebt ze gelukkig gemaakt.
Ze willen je, je hoort ergens thuis.
Daar zou ik alles al voor over hebben.
Blijf maar zitten, en doe niet de hele tĳd alsof ik de koningin-moeder ben.
Alleen in 'n bijenkorf kun je doorgaan voor een koningin of een moeder.
Je zit in een bijenkorf, hoor.
We zijn allemaal bezige bijtjes met angels die altijd maar honing maken.
Niet waar, honingdropje?
Hang niet zo de onderwijzeres uit. Ik heb jouw uitstekende smaak niet.
Ik wilde ook studeren, maar dat wilde mijn vader niet.
Ik moest hem achter de toonbank helpen. Wat ben ik toch onbeleefd, hè?
Of praat ik te netjes?
Je bent melodramatisch en vol zelfmedelijden. Je bent groots.
- Zullen we 's naar huis gaan? - Ben jij nou toneelschrijver?
Er kan hier van alles gebeuren en jij wilt alleen dat we naar bed gaan.
- Geen gek idee. - Dat loopt niet.
Ik zit niet bij het theater, maar ik vind het een geweldig idee.
Wellicht niet zo dramatisch, maar wel praktisch.
- Lief huisvrouwtje. - Hou op.
Dit is mijn huis, geen theater.
- Hier ben je 'n gast, geen regisseur. - Hou dan op de ster uit te hangen.
- En wij zijn je medespelers niet. - We gaan geen ruzie maken.
Ze moet 's begrijpen dat wat leuk is op toneel, niet leuk eraf hoeft te zijn.
Goed.
Ik ga naar bed.
Speel jij maar gastheer, 't is jouw feest. Prettige verjaardag, welkom thuis.
- Wij die sterven gaan, groeten u. - Heb je hulp nodig?
Om me in bed te stoppen? Me uit te kleden en m'n hoofd vast te houden?
Me in te stoppen, het licht uit te doen en zachtjes weg te lopen?
- Dat zou Eve wel voor me doen, hè? - Als u dat wilt.
Dat wil ik niet.
- Dat was ik vergeten. - Ik niet.
Jammer, het derde bedrijf krijgen we niet te zien.
Dat spelen ze niet op het toneel.
- Kom je mee, Max? - Wacht even.
Stoor je niet aan haar, al doe ik het wel.
Ik moet iets gedaan hebben zonder dat ik 't weet.
Dat komt door haar. Probeer het maar niet te begrijpen.
Maar dat ik juist haar kwaad gemaakt heb.
Ik ben ook dol op Margo. Maar ik ken haar.
Af en toe wil ik haar echt een schop onder haar achterste geven.
Als ze zich op iemand moet afreageren, dan maar op mij.
- Max brengt ons weg. - Dag.
- U vergeet toch niet wat u gezegd hebt? - Nee hoor, echt niet.
Wat zit je hier alleen? Moet je je protegee geen morele steun bieden?
Waar Miss Caswell zich nu bevindt, kan ik geen enkele steun bieden.
In de damesfoyer, zullen we maar zeggen?
Haar maag is helemaal overstuur.
- Dat brengt geluk bij een auditie. - Dat geluk kwam te laat voor haar.
- De auditie is al voorbij. - Dat kan niet.
- Ik zou met haar komen lezen. - De auditie was anderhalf uur geleden.
Ik moet echt een horloge gaan dragen.
Wie heeft er dan met haar gelezen? Bill?
Lloyd? Max kan het niet geweest zijn.
Je invalster natuurlijk.
Het is helemaal niet natuurlijk om een hoogzwangere vrouw...
Ik bedoel je nieuwe en niet zwangere invalster, Eve Harrington.
- Is Eve mijn invalster? - Wist je dat niet?
- Natuurlijk wel. - Je was 'teven vergeten.
Hoe deed Miss Caswell het?
- Dat weet ik niet meer zo. - Dat ben je zeker even vergeten.
Helemaal. Niemand weet 't meer.
Misschien sprong ze wel met een springstok.
Was ze zo slecht?
Je weet dat theater mijn religie is. Dit is mijn wereld en mijn leven.
Af en toe Komt er zo'n openbaring waar je het allemaal voor doet. Zoals jij.
En Jeanne Eagels, Paula Wessely, Hayes, en nog een paar.
- Eve wordt de volgende. - Dan heeft ze zeker goed gelezen.
Ze las niet, ze gaf een voorstelling. Geweldig, met muziek en vuur.
Wat fijn.
Later wordt ze wat jij nu bent.
Een mengeling van muziek en vuur.
Dat ben ik. Een oud kinderfluitje met een paar diamanten.
Vond Bill het ook zo geweldig? Of was je te bevangen om dat te zien?
Dat zei hij niet. Maar Lloyd luisterde geboeid
alsof 't door iemand anders geschreven was.
Het klonk zo fris en nieuw, zo betekenisvol.
Wat fijn voor Lloyd. En voor Eve. Voor iedereen.
Eve was overdreven bescheiden en zei dat zij er niets mee te maken had.
Dat kwam alleen omdat ze de tekst had voorgelezen zoals hij 'm geschreven had.
Heb ik dat dan niet gedaan?
Niemand zei iets over jou ofjouw vertolking, geloof ik.
Voel je je wat beter?
Alsof ik net het Nauw van Calais heb overgezwommen. En nu?
Je kunt je nu beter op televisie richten.
Doen ze daar ook aan audities?
Daar draait het om bij televisie. Alleen maar audities.
Margo, lieveling.
Het spijt me dat ik te laat ben. Ik kon geen taxi vinden.
Waar is Miss Caswell? Zullen we maar?
Hoe gaat het op kantoor bij Mr Fabian?
Laat dat kind niet te hard werken alleen omdat je het beloofd had.
Ik heb mijn belofte ook gehouden.
- Het is al voorbij. - Wat?
De auditie. Eve heeft met Miss Caswell gelezen.
Wat enig. Hoe zijn jullie daar nou opgekomen?
- Ze is je invalster. - Daar wist ik niets van.
Sinds vorige week al. Wist je dat niet?
Vreemd, ik heb haar nooit achter de coulissen gezien.
Maar daar hangen zoveel lui rond.
Dus Eve werkt helemaal niet voor Max.
Wat ben je toch een sluwe vos.
- Ik ben zo blij dat u te laat bent gekomen. - En waarom dan wel?
- Dan had ik nooit durven voorlezen. - Waarom niet?
Als u halverwege was gekomen, had ik echt op moeten houden.
Wat zonde van al dat vuur en die muziek.
- Wat bedoel je? - Dat begrijp je toch niet.
- Hoe deed Miss Caswell het? - Een compleet fiasco.
- Maar Eve daarentegen... - Ik was een ramp.
Ik zou voor niemand kunnen invallen, laat staan voor u.
Je onderschat jezelf, zoals altijd. Wat ging je zeggen?
- Je zou trots geweest zijn. - Vast.
- Het was 'n openbaring. - Voor jou ook al?
Wat bedoel je daarmee?
Onder meer dat 'n personage van 24 door 'n actrice van die leeftijd gespeeld wordt.
- Daar gaat 't niet om. - Juist wel.
Het was vast heel fris en boeiend datje tekst gelezen werd zoals die geschreven is.
Zo betekenisvol en vol vuur en muziek.
- Je hebt met die slang DeWitt gepraat. - Blijkbaar valt ie wel te vertrouwen.
Je wist dat 't voorbij was en dat Eve je invalster was. Je speelt kat en muis.
Nooit een muis. Dan eerder een rat.
Elk onschuldig misverstand is 'n reden voor jou om een knokpartij te beginnen.
Er zijn mensen voor minder opgehangen.
Ik word voorgelogen en hoor dan dat ik je stomme tekst lees
alsof 't het evangelie was.
Dat heb ik nooit gezegd.
Aan wie denk je als je ernaar luistert alsof iemand anders 't geschreven heeft?
Arthur Miller? Sherwood? Beaumont en Fletcher?
- Mag ik iets zeggen? - Nee.
Denk je soms dat die schrijvers dat gezwam van jou zouden accepteren?
Je kunt maar beter bij Beaumont en Fletcher blijven. Die zijn al 300 jaar dood.
Alle toneelschrijvers zouden 300 jaar dood moeten zijn.
Daarmee zijn hun problemen niet opgelost, want er zullen altijd actrices zijn.
Sterren sterven nooit en veranderen nooit.
Deze ster Kan weg wanneer je wilt, voor 'n nieuwe, frisse en boeiende.
Compleet met vuur en muziek. Begin vanavond maar als je wilt.
Dat is voor de advocaten. Je kan 'n contract niet herschrijven.
Dreigt u met wettelijke stappen, Mr Fabian?
- Speel je of niet vanavond? - Geef antwoord.
- Ik dreig niets, ik lig op sterven. - Ik hoor je niet.
- Ik zei dat ik op sterven lig. - Niet tot alle pillen uitverkocht zijn.
Hoe kan 't toch dat 'n lichaam met 'n stem plotseling denkt dat 't kan denken?
Wanneer begint 'n actrice te denken dat 't haar eigen tekst en gedachten zijn?
Gewoonlijk als ze alles moet herschrijven
om het publiek niet de zaal uit te laten lopen.
De piano moest maar eens beseffen dat hij het concerto niet geschreven heeft.
Jij bent zeker de componist die zijn concerto op mij, de piano speelt?
- Waar is prinses "vuur en muziek"? - Wie?
Het kind. Het kleintje.
- Weg. - Ik heb haar zeker weggejaagd.
Dat zou me niet verbazen. Ik ben zelfs soms bang van je.
Arm leliekelkje. Blaadjes laten vallen en weg is ze.
- Haal je metaforen niet door elkaar. - Dat maak ik wel uit.
Ik ben alleen een lichaam met een stem. Ik denk niet.
Wat 'n lichaam, wat 'n stem.
Dat provinciejournalistje. Geen lichaam, geen stem. Die denkt alleen.
- Het gevecht is voorbij, bedaar maar. - Nee.
Dan niet.
- Wat ben jij vreselijk tolerant. - Ik doe vreselijk mijn best.
Dat wil ik niet, en ik accepteer niet dat er tegen me samengezworen wordt.
- Daar gaan we weer. - Wat 'n onzin. Wat denken jullie wel?
Dat ik op m'n achterhoofd gevallen ben? Ze is al meer dan 'n week m'n invalster.
- Wat jullie goed voor me verbergen. - Je overdrijft.
Ze doet 'n auditie terwijl iedereen weet dat ik kom.
En dan geeft ze plotseling een hele voorstelling.
Daar heb je 'tal met Lloyd over gehad.
Hij regisseert niet, dit gebeurt niet zomaar.
Vol vuur en muziek en weet ik veel allemaal.
Vast zorgvuldig gerepeteerd. Vol met aanwijzinkjes van Bill Sampson.
Ik ben die paranoïde uitvallen spuugzat.
Ik wist pas om half drie dat zij je invalster was.
- Zeg dat tegen Dr Freud. - Nee, tegen jou.
Voor de laatste keer.
Hou op jezelf en mij pijn te doen met die paranoïde uitbarstingen.
- Ik weet niet eens wat dat betekent. - Leer dat dan maar eens.
Ik hou van je.
- Je bent mooi en intelligent. - Een lichaam en stem.
Mooi en intelligent en een geweldige actrice.
Op 't hoogtepunt van je carrière. Je zou gelukkig moeten zijn.
Maar dat ben ik niet.
Maar zodra dat kind ook maar iets onderneemt,
word jij meteen een hysterische kenau.
Hou daar nou eindelijk eens mee op.
Je bent duidelijk geen vrouw.
- Dat weet ik al 'n poosje. - Maar dat ben ik wel.
En wat voor een.
Doe niet zo neerbuigend.
Kom, we gaan wat drinken.
Ik ben dan wel de jongste niet meer, maar met 'n cocktail kom je er nog steeds niet.
Als een zoute pinda.
- Laten we vrede sluiten. - Dat kan niet zonder volledige overgave.
Kun je niet gewoon gelukkig zijn en ophouden met die onzin over Eve en mij?
- Het is geen onzin. - Maar dat zeg ik toch net.
Heb je naar me geluisterd?
- Is dat niet genoeg? - Was dat maar zo.
Wat dan wel? Als we trouwden?
Niet als je daarmee iets moet bewijzen.
Je wilt om zoveel redenen niet met me trouwen.
Wat steekt hier allemaal toch achter?
Ik weet 't niet.
- Het is maar een gevoel. - Volgens mij weetje het wel.
Maar je wilt of kunt het niet zeggen.
Ik zei net dat dit de laatste keer was.
Ik weet gewoon niet meer wat ik nog kan doen.
Gewoonlijk breekt de hel los als het gordijn neergaat
en is alles goed als het weer opgaat.
Maar nu niet.
Ik kan niet geloven dat dit in het echt twee volwassenen kan overkomen.
Dag, Margo.
Waar ga je heen? Ga je naar Eve?
Nu kan ik het opeens allemaal wel geloven.
- Wat is er gebeurd? - Ik heb er helemaal genoeg van.
- Dat arrogante, hysterische... - Margo weer.
Ze was al twee uur te laat voor de auditie.
Dat is op tijd voor haar.
En dat kinderachtige gedoe dat ze niet wist dat Eve haar invalster was.
- Dat kan toch? - Ze wist 't wel.
Addison had gezegd hoe goed Eve had gelezen.
Eve is geweldig. Het is een geboren actrice.
- Gevoelig, spannend, jeugdig... - Strak heb je geen woorden meer.
Alles waar 'n toneelschrijver over wil schrijven,
tot zijn stuk bij Miss Channing terechtkomt.
- Margo speelt er goed in. - Ze is geweldig en dat weet ze, helaas.
Niemand houdt haar woedeuitbarstingen tegen.
Wie geeft haar die welverdiende schop onder haar achterste?
Dat wordt een gezellig weekend.
Hoezo?
We gaan morgenavond naar het platteland.
Wij vieren. Bill, Margo, jij en ik.
We hebben al eerder hele weekenden gezwegen.
Zorg alleen dat er nergens mee gesmeten en geslagen kan worden.
Newton dacht aan de zwaartekracht toen er een appel op zijn hoofd viel.
De man die de stoommachine uitvond, keek naar een fluitketel.
Maar mijn grote ingeving kwam toen ik gewoon op de bank zat.
Die schop onder Margo's achterste. Ze had er zo om gevraagd.
Van mij, Lloyd, Bill, Eve, Max enzovoort.
We hadden er al genoeg van haar van langs gehad.
Maar hoe moest ik dat nou aanpakken?
Ik Wist 't.
Nee, toch maar niet. Je kan wel schreeuwen en schelden,
maar dit kon leiden tot...
Waarom niet? Waarom eigenlijk niet, vroeg ik me af?
Er zou niets vreemds aan zijn, en er zouden maar twee mensen van af weten.
En iedereen zou er echt wat aan hebben.
Het was uiteindelijk maar een grapje
waar Margo zelf ook om zou kunnen lachen.
En ik zou het haar best wel nog vertellen, op den duur.
Hallo, is Miss Eve Harrington er ook?
Ik wacht wel even.
Het was koud dat weekend, binnen en buiten.
Bill kwam niet mee. Margo wist niet waar hij was en zei dat 't haar niets kon schelen.
De zondag ging moeizaam voorbij
en toen we Margo maandag naar het station brachten,
lukte het haar en Lloyd weer om beschaafd tegen elkaar te doen.
- Hoe laat is het? - Een minuut geleden was het 18 voor 6.
Nu is 't 17 voor 6. Over een minuut...
Ik ben alleen bang dat Margo de trein mist.
Ze haalt toch al zo weinig tĳd.
We hebben tijd zat, hij gaat om vijf voor zes.
Zo'n klein plaatsje, maar twee uur verderop.
Zoiets zal ik nooit begrijpen, net zoals indianenhoofdjes verzamelen.
Wil je dan niet een beetje rust om je heen?
Dat is iets voor bibliotheken.
Ik slipte alleen even. De weg is heel glad.
- We willen geen ongeluk. - Dat ben ik ook niet van plan.
Dat is niet belangrijk. Wij dragen lang ondergoed.
Wat krijgen we nu?
Dat kan niet. Ik heb gisteren bijgetankt.
Hij zat vanochtend toch vol?
- Daar let ik nooit op als ik rĳ. - Niet te geloven.
- Hoeveel tijd hebben we nog? - Nog zo'n tien minuten.
- Hoe ver is het station? - Nog vijf kilometer.
- Kunnen we nergens benzine lenen? - Ik zie geen huizen hier.
Er is bijna geen verkeer, zo krijgen we ook geen lift.
Ik ga kijken of ik niets kan vinden. Je weet maar nooit.
- Wil je dit horen? - Maakt niet uit.
Ik haat dat sentimentele gedoe.
- Ik ben geen leuk gezelschap geweest. - We zijn allemaal 'n beetje gespannen.
Ik ben al weken niet aardig.
Dat spijt me echt. Ik kan er niet tegen als Lloyd en jij kwaad op me zijn.
We zijn nooit echt kwaad. We schieten soms uit. We kennen je te goed.
Zo veel mensen Kennen me. Konden ze me maar vertellen hoe ik in elkaar zit.
Je bent gewoon Margo.
Wat is dat, behalve een naam in neonletters?
Behalve een temperament als een heks op een bezemsteel die keihard gilt.
Kinderen gedragen zich zo. Ze blijven zich misdragen.
Ze zouden zo mogelijk dronken worden als ze niet krijgen wat ze willen.
Als ze zich onzeker voelen of bang zijn dat er niemand van ze houdt.
- En Bill dan? - Wat is er met hem?
- Hij is verliefd op je. - Ik hou ontzettend veel van hem.
Ik wil hem en dat hij mij wil.
Maar mij, niet Margo Channing.
Ik kan ze niet uit elkaar houden, dus hij ook niet.
Dat hoeft toch ook niet?
Hij is verliefd op Margo Channing. Hij heeft met haar gevochten en gewerkt.
Maar Margo Channing bestaat over tien jaar niet meer.
En wat is er dan nog van haar over?
Bill is maar acht jaar jonger dan jij.
Dat verschil wordt groter door de jaren heen. Dat heb ik zo vaak gezien.
- Dat geldt niet voor jou en Bill. - Dat zeggen ze toch altijd?
De verwarming werkt vast niet met de motor uit.
Stom hè? Je kunt niet eens lekker warm in de auto zitten.
Ik ben ook heel onaangenaam tegen Eve geweest.
Maak geen excuses voor me nu ik toch bezig ben.
Ik heb op z'n minst overgevoelig gereageerd
op het feit dat ze zo jong, vrouwelijk en hulpeloos is.
Allemaal dingen die ik voor Bill wilde zijn.
Je laat als vrouw van alles vallen in je carrière om sneller hogerop te komen.
Maar die heb je later weer nodig als je opnieuw alleen vrouw wordt.
Dat hebben alle vrouwen gemeen, of we het leuk vinden of niet.
We zijn allemaal vrouwen. Vroeger of later moeten we daaraan werken.
Wat voor andere carrières we ook hebben of willen.
Uiteindelijk doet het er allemaal niet toe
tenzij je even kan opkijken voor het eten ofje om kan draaien in bed,
en daar is hij dan. Anders ben je geen vrouw.
Dan ben je iemand die ergens in een kantoortje werkt,
of een plakboek met krantenknipsels.
Maar geen vrouw.
Het gordijn komt omlaag, einde.
Margo, ik vind dit zo erg voor je.
- Wat'? - D“.
- Ik vind het zo erg. - Welnee, dat is een grapje van het lot.
Jij hebt tenslotte die tank niet leeg laten lopen.
Eve was natuurlijk geweldig.
Veel toeschouwers kwamen vanzelfsprekend liever
'n andere keer terug voor Margo.
Maar degenen die bleven, juichten haar vol overtuiging toe.
Wat vreselijk aardig dat ze me had uitgenodigd,
en wat een toeval toch dat verscheidene andere recensenten er ook waren.
We waren allemaal uitgenodigd om de voorstelling van een invalster te zien
waar het beheer niets van afwist tot ze het doek wel omhoog moesten halen.
Toeval.
Je hebt 'tjuist heel goed gedaan. Het was echt 'n voorstelling.
Hier en daar kon het beter, maar dat geeft niet. Je kunt trots zijn op jezelf.
- Ben jij trots op me? - Ik was wel ongerust toen Max belde.
- Dat was niet nodig geweest. - Je had maar een scène gedaan.
Dat kan iedereen wel. Maarjij hebt het klaargespeeld.
Ga zo door, dan word je 'n goede actrice.
- Als je wilt. - Wil jij dat ik dat word?
- Ik heb het over wat jij wilt. - Ik ook.
- Wat heb ik daarmee te maken? - Alles.
Ik heb al veel over mezelf gehoord.
Maar niet dat ik iemand helemaal in m'n macht heb.
- Sla niet op de vlucht. - Waarvoor?
Je wilt altijd de waarheid op het toneel. En achter de coulissen?
- Dan ook. - Wees dan eerlijk, zoals ik.
Vanaf de eerste keer in deze kleedkamer.
Toen ik zei wat 'n jonge actrice moet weten?
Toen je zei dat wat ik ook werd, door jou kwam...
- Het ligt er nogal dik bovenop. - ...en voor jou.
- Je hebt lef. - Vind je?
Ik ben verliefd op Margo, had je 't niet gehoord?
Je hoort zoveel.
Ik ben maar 'n man en net zo nieuwsgierig als iedereen.
- Kom maar kijken. - Maar ik wil wel iets zeggen.
Ik maak zelf uit wat ik wil. Ik wil niet nagelopen worden.
Niet huilen. Deze stap vooruit is gewoon niet helemaal gelukt.
Wie is daar?
Mag ik binnenkomen?
Maar natuurlijk.
Ik had 'n kamer vol bewonderaars verwacht.
Ik ben blij dat ze me niet bekogeld hebben.
Ik was niet verbaasd. Het was een ingeloste belofte na die auditie.
Wat vreselijk aardig. Maar het stuk blijft van Miss Channing.
Ik ben maar een carbonkopie als het origineel zoek is.
- Je bent overdreven bescheiden. - Dat is het niet.
- Ik wil me niets in mijn hoofd halen. - Dat kom je nooit tegen in het theater.
- Maar mag ik iets voorstellen? - Heel graag.
Je moet ophouden zo nederig te doen.
Te veel bescheidenheid is net zo erg als je eigen loftrompet steken.
Ik heb niets gedaan om over op te scheppen.
We hebben allemaal ons loftrompetje. Iemand moet er toch op blazen?
Dan nog is het maar een redelijk goede voorstelling van een invalster.
Morgen weet niemand het meer.
Dat hoeft niet per se.
Zelfs als ik minder nederig wilde zijn, zoals u zegt,
en mijn eigen loftrompet afstak,
hoe zou ik dat moeten doen? Ik stel niets voor.
- Ik stel wel wat voor. - Dat is zeker waar.
Laat de deur een stukje open, dan kunnen we praten.
Als je klaar bent, kunnen we wat gaan eten als je wilt.
Dolgraag. Of moet ik doen alsof ik geen tijd heb?
Laten we niet doen alsof. Ik wil een column over je schrijven.
- Ik krijg nog geen alinea vol. - Misschien zelfs meer dan een.
Ik heb het een en ander over je gehoord.
Datje uit Wisconsin komt, weduwe bent en volledig weg bent Margo.
Het begon allemaal in San Francisco, nietwaar?
Je raakte toch in de ban van Margo in San Francisco?
- Dat klopt. - Het enige plekje beschaving in Californie.
- Vind je die stad ook zo bijzonder? - Ja zeker.
En die dag dat Margo je zo overdonderde met haar spel,
in welk theater was dat? Het Shubert Theatre?
Dat klopt, ja.
Dat is een prachtig oud theater, vol tradities.
De aardbeving heeft het niet beschadigd. Of liever, de brand.
Hoe heette je man?
- Eddie. - Eddie hoe?
Ik ga nu douchen, dan hoor ik u niet meer.
Dan komt het later wel. Waar wil je heen? We moeten dit vieren.
Regelt u alles maar.
Dat zal wel lukken.
Er werd in een paar kranten over Eve geschreven.
Niet veel, maar vol lof.
Ik begreep maar niet hoe ze dat wisten. Maar dat was vast via Max gegaan.
Ik schaamde me diep en voelde me heel schuldig.
Ik wilde het zo snel mogelijk vergeten.
Margo en ik gingen lunchen als twee dikke vriendinnen.
- Is Miss Channing er al? - Nog niet.
Ik heb gehoord datje een prachtige voorstelling hebt gegeven.
- Ik was al blij dat ik er doorheen kwam. - Ze was geweldig.
- Heb jij 't ook gehoord? - Ik was erbij.
- Heb je het gisteravond gezien? - Toevallig, hè?
- We wachten op een talentenjager. - Ze laten er geen gras over groeien.
- We lunchen alleen maar. - Eve wil helemaal niet naar Hollywood.
Gezien je mooie kleren neem ik aan datje op een vrouw wacht.
- Vertoont ze zich nu in 't openbaar? - Ja, maar ze is nog altijd even laat.
Misschien komt ze zelfs later dan je denkt.
Lees ondertussen even mijn column.
Dan vliegt de tijd voorbij.
We moeten naar onze zongebruinde uitslover.
"Ik neem mijn hoed af, die steeds vaster op mijn hoofd was gaan zitten,
voor Miss Harrington. Ik dans weer in de straat en schreeuw het van de daken."
Die zin komt uit de vorige eeuw. En moetje dit horen:
"Wij geven hier trouw alles weer wat Eve Harrington te zeggen had
over de jammerlijke gewoonte dat 'rijpere' actrices rollen blijven spelen
die ze gezien hun leeftijd allang niet meer neer kunnen zetten."
- Niet te geloven. - We zijn er nog niet.
"Natuurlijk zijn de verankerde theaterdiva's
onwillig om 'jongere' actrices te helpen,
Miss Harrington heeft heel lang op een kans moeten wachten."
Dat kan Eve niet gezegd hebben.
Je bent schuldig tot je onschuld bewezen is.
Eén van de verschillen tussen 't theater en de beschaafde wereld.
Waarom staat nou juist deze voorstelling in alle kranten?
- Volgens Lloyd om extra publiciteit. - Daar heeft dat kreng zeker voor gezorgd.
Die heeft vast alle recensenten in de stad laten komen.
Daar krijgt ze nog spijt van. En die DeWitt met z'n giftige pen ook.
Als mijn advocaat er niets aan kan of wil doen,
neem ik dat kleine verloren lammetje van die Mr DeWitt zelf wel onder handen.
Ik ben gelijk komen aanrennen toen ik dat smerige stuk las.
Ik ben er, lieveling.
Alles is in orde.
- Zal ik jullie maar alleen laten? - Dat is misschien wel 'n goed idee.
Het hele stuk is vergeven van het vergif van Addison.
Hij heeft alle woorden van dat kind verdraaid zodat ze zei wat hij wilde.
Hoe weetje dat allemaal?
Ze is me komen opzoeken. Je bent haar net misgelopen.
- Wat jammer. - Ze kwam over het interview praten.
Ze wilde zich verontschuldigen, maar durfde niet naar Margo.
- God, waarom toch? - Ze bleef er maar over doorgaan.
Ze bleef maar huilen.
Ik ben eens over onze financiële situatie gegaan.
- Dat is een heel ander onderwerp. - De belastingen komen er weer aan.
- Ik ben toneelschrijver, geen olieboer. - Je bent moeilijk te volgen.
Voetstappen op het plafond kan dit seizoen beginnen, het is bijna klaar.
Als Margo bereid is te gaan toeren met Gerĳpt in hout
kunnen we voetstappen meteen in productie brengen.
- Nu begin ik het te begrijpen. - Met 'n goede rolbezetting.
Een jongere actrice, die er ook zo jong uitziet?
- Dat zou iets nieuws zijn. - Je haalt Addison aan, of Eve.
Ze had het er wel even over.
Ze zou 'n rol als Cora nooit durven spelen.
Ze zou nog aan Abbott vragen of ze Costello mocht spelen.
Ik kwam er zelf op toen ze het over het stuk had.
Met gebaren en al.
Om iets helemaal te kunnen verwezenlijken.
En geen compromissen te hoeven sluiten.
Haal het niet in je hoofd om die rol aan dat valse kreng te geven.
- Wacht eens even. - Margo is niet bepaald 'n compromis.
Alle toneelschrijvers staan voor haar in de rĳ.
De ondankbaarheid van Eve werkt zeker aanstekelijk.
Iedereen doet zo hysterisch omdat zo'n jong, impulsief ding
zich mee liet slepen door die lasteraar DeWitt.
- Ze heeft zich toch verontschuldigd. - Op haar knieën ongetwijfeld.
Ontroerend. Wat een actrice.
Dat bittere cynisme had je nog niet toen ik je les gaf.
Dat cynisme heb ik gekregen toen ik merkte dat ik anders was dan jongetjes.
Nee, helemaal niet.
Karen en ik waren gewoon aan het babbelen.
Natuurlijk, dat lukt wel. We komen heel graag.
Goed, rond kwart voor twaalf.
Tot dan.
Ze willen na de voorstelling een wijntje met ons drinken in 'n nachtclub.
Margo Channing in een nachtclub.
Dat is het vreemdste wat ze ooit heeft voorgesteld.
- Ik ben blij dat Bill terug is. - Ze kunnen niet zonder elkaar.
Ik heb niet gezegd dat ze de rol kreeg, alleen dat ze 'm aankon.
Maar dat er een paar problemen waren.
- Zoals? - Jij, bijvoorbeeld.
Jij wilt dat Margo 'm speelt en jij moet het eerst goedkeuren.
Prima. Kon niet beter.
Laat voortaan alles maar weten wat Miss Eve Harrington vraagt.
De zogenaamde acteerkunst is niet iets wat ik in hoog aanzien houd.
Maar zo mag je me citeren:
"Margo Channing heeft vanavond in jouw onzinnige stuk gespeeld
zoals ik haar nog nooit heb zien spelen en niet verwacht nog te zien."
- Hij overdrijft niet, ik heb goed gespeeld. - Geweldig.
Wat een nacht. Je invalster heeft opgezegd.
- Wat erg. - Ik ben er kapot van.
Je kan niet zomaar een glas champagne drinken.
Iemand moet 'n geestige toast uitbrengen.
Ik breng een toast uit, zonder geestigheid en met heel mijn hart.
Op Margo, mijn toekomstige bruid.
Drink nou.
- Wanneer gaan jullie trouwen? - Morgen om tien uur op het stadhuis.
En je komt op tijd.
Het stadhuis is voor boksers en verslaggevers. Ik wil een kerk en bloemen.
Dat is voor de vergunning, we moeten wachten op de bloedproeven.
Ik trouw met je, al heb je helemaal geen bloed.
- Wat doe je aan? - Och, 'n bontjas over 'n nachthemd.
Of het nou in een kerk, een sportveld of een goktent is,
jullie moeten erbij zijn, als onze beste vrienden.
Dat zijn we ook en dat blijven we voor altijd.
Zulke mooie momenten komen maar heel weinig voor. Dit moeten we onthouden.
Op ons vieren. Onze vriendschap is nog nooit zo hecht geweest.
Moge dat altijd zo blijven.
- Voor u. - Bedankt.
Wat indiscreet, zo'n boodschap open en bloot.
Kan je minnaar niet op z'n glas tikken?
Lloyd, hou je groot.
De liefde hangt overal in de lucht. Geen enkele vrouw is veilig.
Dit is het ongelooflijkste staaltje lef dat ik ooit gezien heb.
"Vergeef me dat ik de gezelligheid verstoor,
maar ik moet echt met je praten."
"Alsjeblieft", onderstreept nog wel, "kom naar het damestoilet. Eve."
Ze is zeker daar nu de invalster.
Geef die lege fles, misschien zie ik haar nog.
Kijk nou, daar heb je Raspoetin.
- Meer champagne, Miss Channing? - Dat zei ik net, vent.
- Misschien wil ze haar excuses aanbieden. - Ik ga niet, wat ze ook maar wil zeggen.
Ik ben benieuwd wat ze zou kunnen zeggen.
Ga eropaf.
Ik heb je nog nooit alleen naar het damestoilet laten gaan.
Maar ik moet weten wat er in dat kleine geniepige hoofdje omgaat.
Wat prettig.
Heel doeltreffend, maar waarom leefje je op mij uit?
Ik vroeg me af ofje nog kwam.
Ga zitten en doe niet alsof ik de koningin-moeder ben.
Ik verwacht niet datje aardig doet.
Dat ben ik ook niet van plan.
Kunnen we niet even zitten? Ik heb veel te zeggen en 't is niet eenvoudig.
- Zoveel kan het niet zijn. - Toch wel.
- Ik geloof er toch niets van. - Waarom zou je ook?
Ga toch even zitten.
Ik heb altijd gedacht dat ik intelligent was.
Met een goede dosis gezond verstand.
Ik zei nooit iets verkeerd op het verkeerde moment.
Maar ik kende Addison DeWitt ook nog niet.
Ik moest 'n keer 'n kies laten trekken.
Ik kreeg een verdoving. Het had 'n vreemde uitwerking op me.
Ik begon dingen te zeggen die ik niet eens dacht.
Alsof ik geen controle meer had over mijn woorden en daden.
- Verging het je zo met Addison? - Een beetje.
Je probeert te zeggen watje bedoelt, maar de woorden veranderen.
Het worden zijn woorden.
Opeens zeg je niet wat jij bedoelt, maar wat hij bedoelt.
Denk je dat ik geloof dat niets ervan uitjouw mond gekomen is?
Nee, helemaal niet.
Ik ben er verantwoordelijk voor, en ik draag de schande.
Doe niet zo melodramatisch.
Je hebt echt een heel lage dunk van me.
Ik heb leuk nieuws voor je.
Ik heb er over de hele stad ontzettend van langs gekregen.
Dat vindt Miss Channing vast fijn.
Om te weten hoe trouw haar vrienden zijn,
veel trouwer dan ze van mij had mogen verwachten.
- Eve, niet huilen. - Ik huil niet.
Hoe is dat gesprek verlopen met die man uit Hollywood?
Wat vage beloftes over een auditie. Als er een geschikte rol vrijkomt of zo.
- Maar de lovende kritieken... - Ik was maar een invalster.
Je hoeft het niet zo somber in te zien.
Onderschat hem niet, een vriend als Addison kan je veel bieden.
Hij is mijn vriend niet, dat waren jullie.
- Hij kan je helpen. - Had ik hem maar nooit ontmoet.
Was hij maar dood.
Ik wil mijn vrienden terug.
Ik denk niet datje met opzet iemand pijn wilde doen.
Maar dat heb je wel gedaan. En je hebt er zelf nog het meest onder geleden.
- Ik kom er nooit overheen. - Jawel.
Theatermensen komen over alles heen. Daar duurt niets eeuwig.
Wat er is, laait op, het brandt fel en dan is het weg.
- Kon ik dat maar geloven. - Je moet geduld hebben.
Geef niet te veel om wat de mensen denken.
Je bent jong en je hebt veel talent.
En ofje het gelooft of niet, als ik iets voor je kan doen...
Je kunt iets voor me doen.
- Ik denk dat ik het weet. - En het is ook heel belangrijk.
Jij wilt Cora spelen en dat ik tegen Lloyd zeg datjij die rol moet krijgen.
Als jij dat tegen hem zegt, krijg ik de rol.
Na alles watje gezegd hebt. Die rol was speciaal voor Margo geschreven.
Misschien 15 jaar geleden. Nu is het mijn rol.
Je praat zoals Addison je beschreven heeft.
Cora is van mij, zeg dat tegen Lloyd.
- Dat doe ik nog voor geen goud. - Addison wil dat ik die rol speel.
- Over mijn lĳk. - Dat hoeft niet.
Addison weet hoe Margo die voorstelling gemist heeft,
en hoe ik dat wist, waardoor ik hem en alle kranten kon opbellen.
Dat verhaal kan Addison ontzettend opblazen.
Hij kan op 'n heel lage en hatelijke manier toch alleen de waarheid vertellen.
Het was niet makkelijk om hem over te halen.
Ga maar even zitten, je ziet nogal bleek.
Als ik Cora speel, zal Addison het nooit vertellen of erover schrijven.
Een kwestie van dienst en wederdienst.
Ik ben zo blij dat ik eindelijk iets voor jou kan doen.
Je vriendschap met Margo, je diepe, hechte vriendschap.
Wat zou daar van overblijven als ze wist
wat voor loer je haar voor mij had gedraaid?
Jij en Lloyd, hoelang, zelf in het theater, zou het duren
voordat het vergeten was en ze jullie weer zouden vertrouwen?
Het zou voor iedereen een stuk eenvoudiger zijn als ik Cora speelde.
Het zou ook veel beter theater opleveren.
Een rol in een stuk.
Daarvoor ben je hier allemaal toe in staat.
Voor zo'n goede rol ben ik nog tot veel meer in staat.
Honger?
Dat verbaast me niet, na al die zoete broodjes.
Helemaal niet. Karen en ik hebben even gezellig gepraat.
Eerlijk, als vrouwen onder elkaar?
Waarbij je terloops even liet vallen datje hoopt Cora te spelen?
Ik heb eerlijk gezegd dat ik 'ter met Lloyd over heb gehad en dat hij erover nadacht.
En Karen zei natuurlijk dat Margo dat stuk wil spelen?
Vreemd genoeg zei ze helemaal niets over Margo.
Alleen dat ze haar best zou doen om mij die rol te laten spelen.
Ging het zo eenvoudig?
Zo eenvoudig ging het.
Soms denk ik datje me niet alles vertelt.
- Dat vind ik niet grappig. - Zo was het ook niet bedoeld.
Ik vertrouw meer op jou dan ik op iemand heb vertrouwd.
Datje juist nu zoiets zegt, zonder enige reden,
terwijl ikje meer dan ooit nodig heb.
Ik hoop datje dat meent. Want daar hou ik je aan.
We hebben heel wat gemeen, volgens mij.
- Wat is er gebeurd? - Ze heeft alleen haar excuses aangeboden.
- Met tranen? - Ja.
Maar niet meteen. Eerst vocht ze er dapper tegen met verheven kin.
- Raak. - Mooi werk, goede techniek.
Heeft ze de hele tĳd alleen maar haar excuses aangeboden? Wat heb jij gezegd?
Niet veel.
Bruidegom, mag ik een huwelijkscadeau?
- Wat wil je, Texas? - Dat iedereen ophoudt over Eve.
Hou er gewoon over op, meer wil ik niet.
Geef Karen nog wat wijn.
Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.
Wat een heerlijke nachtclub is dit toch.
Wat een prachtige ruimte. Waar de elite elkaar treft.
Ik heb nog nooit zo veel elite bij elkaar gezien die naar me kijkt,
en wacht dat ik die kleine heks met een fles op haar hoofd sla.
Maar vanavond niet. Vanavond vergeef ik iedereen, zelfs Eve.
Daar gaan ze.
Daar gaat Eve.
Slechte Eve, de kleine slechte feeks.
Maar "het slechte dat men doet..." Hoe gaat dat nou?
Iets met het goede dat ze veroorzaken. Dat heb ik een keer gespeeld.
Het is net omgedraaid.
Weet je waarom ik Eve vergeef? Ze heeft goede dingen veroorzaakt.
Dat wij met z'n vieren zitten, komt door haar. Ik vergeef haar.
En vooral Bill. Dat komt ook door haar.
Ze bedoelt het vast allemaal goed.
- Ze is doortrapt. - Probeer Margo nooit te slim af te zijn.
Bruidegom.
- Weet ik wat ik word? - Een cowboy?
- Een getrouwde vrouw. - Met het bewijs zwart op wit.
Ik kijk even op om zes uur, en daar is hij dan.
- Weetje nog? - Zeker.
- Dan ben je er toch wel? - Ik wil m'n privileges niet verliezen.
Geen toneelspel meer, op het toneel of eraf.
Weetje nog, Lloyd? Nu meen ik het.
Beloofje datje niet kwaad op me wordt?
- Dat hangt ervan af. - Ik bedoel echt kwaad.
Dat kan ik vast niet.
Ik wil Cora niet spelen.
Je bent altijd zo gevoelig over z'n stukken.
Het is een mooie rol in een goed stuk. Maar niet meer voor mij.
Niet voor een getrouwde vrouw die eerlijk en rechtdoorzee is.
- Wat heeft dat er nou mee te maken? - Nu heb ik eindelijk een eigen leven.
Ik hoef geen rollen te spelen waar ik te oud voor ben
alleen maar omdat ik 's avonds niets te doen heb.
Lloyd, ik maak het goed.
Ik tour een jaar met dit stuk rond, wat je maar wilt. Maar je begrijpt 't toch wel?
- Wat is er zo grappig? - Niets.
- Niets? - Alles. Alles is zo grappig.
Lloyd vroeg uiteindelijk nooit of ik het goed vond dat Eve Cora speelde.
Bill wilde eerst vreemd genoeg het stuk niet regisseren met Eve erin.
Lloyd en Max wisten 'm uiteindelijk over te halen.
Margo kwam nooit naar de repetities. Ze had te veel te doen thuis, zei ze.
Ik had Bill en Lloyd nooit zo vaak en venNoed ruzie zien maken
en het had altijd met Eve te maken, hoe ze bewoog of iets las.
Maar Lloyd had zich nooit zoveel met Bills aanwijzingen bemoeid.
Waar het Eve betrof, tenminste.
Eve wist ze telkens om te praten.
Bill hield het vol. Lloyd leek tevreden.
Het leek me het beste dat ik maar niet meer naar de repetities kwam.
Ik had altijd vermoed dat dit zou gebeuren. En nu was het zover.
Ik voelde me hulpeloos. Iets watje voelt als je geen talent kunt bieden,
behalve dan dat je van je man houdt.
Hoe kon ik de strijd aangaan? Alle redenen waarom Lloyd van me hield
waren allang alledaags geworden.
Wie? Wie wil er met Mr Richards praten?
U kent me toch niet. Ik woon op de gang van Eve Harrington.
Ze huilt de hele nacht al en is helemaal over haar toeren.
Ze wil geen dokter en...
Wie is dat? Wat gebeurt er allemaal?
- Vroeg zij of u hem wilde bellen? - Nee, ik bel zelf.
Ik heb hem 'n paar keer met haar gezien,
dus ik dacht dat ze goede vrienden waren...
Met Lloyd Richards. Waar is Eve? Ik wil met 'r praten.
Dag, Mr Richards. Ze is boven in haar kamer.
Het spijt me dat ik u stoor, maar 't gaat niet goed met Eve.
Ik ben doodongerust, en ze moet morgen ook nog naar New Haven.
Zeg maar dat ik er gelijk aan kom.
VOETSTAPPEN OP HET PLAFOND
In de theaterwereld is New Haven in Connecticut,
een klein stukje lopen van het Shubert Theatre naar het Taft Hotel,
omgeven door 'n schijnbaar heel klein stadje.
Hier worden de zogenaamde eerste voorstellingen buiten de stad gehouden
voor New Yorkers die de stad uit willen.
Wat een dag, wat een hemelse dag.
- D-day. - Precies.
Morgenochtend ben je onsterfelijk geworden.
Laatje column nou even met rust.
Is het niet vreemd?
Ik dacht dat ik in paniek zou raken en het niet wilde doen.
Maar ik kan haast niet wachten tot vanavond, en dat de avond voorbij is.
Weet je zo zeker dat het 'n succes wordt?
- Jij niet? - Eigenlijk wel.
Het wordt een onvergetelijke nacht.
Nu krijg ik alles wat ik altijd al gewild heb.
Er ligt een heel nieuwe weg voor me open.
- Bezaaid met diamanten en goud? - Daar ken je me te goed voor.
Waar ligt hij dan mee bezaaid?
Sterren.
- Hoe laat is 't? - Bijna vier uur.
Genoeg tijd om nog even te slapen.
We hebben gisteravond veel gerepeteerd.
Je kunt nu echt slapen, hè?
- Waarom niet? - Daaraan herken je de genadelozen.
Goed slapen, flink uitrusten en dan gaan vechten.
Waarom noem je me een genadeloze?
Zei ik dat? Ik bedoelde kampioen. Ik haal die bokstermen door elkaar.
Kom je even binnen? Ik moet je wat vertellen.
Zo'n suite is duur. Overdrijf je niet een beetje?
Max betaalt. Hij heeft er ruzie met Lloyd om gemaakt, maar Lloyd wilde 't per se.
- Wil je wat drinken? - Met de onwillige groeten van Max?
Lloyd. Ik drink nooit wat.
Hij drinkt graag na afloop, hij heeft 't besteld.
Alleen wat soda. Lloyd verwacht zeker dat het hier nog maanden loopt.
Dat is voor vanavond. Jij bent ook uitgenodigd.
Iedereen komt na de voorstelling bij ons langs.
"Bij ons"?
Bij Lloyd en mij.
Vreemd dat Karen er niet bij is vanavond. Ze staat altijd aan Lloyd zijn zijde.
Je zou denken dat niets haar bij hem weg zou kunnen houden.
Ik zei dat dit een onvergetelijke avond was en ik alles krijg wat ik altijd al wilde.
Dat er een heel nieuwe weg voor je open ligt, bezaaid met sterren.
Ik had het niet alleen over het theater.
Wat dan nog meer?
Hij gaat weg bij Karen. We gaan trouwen.
Dat is het dan, Lloyd.
Dus toch nog gewoon het theater.
Daar heeft het niets mee te maken.
Lloyd houdt van me. Ik ook van hem.
Z'n liefdes zijn iets voor roddelrubrieken. Maar ik ken jou.
- Ik ben verliefd op hem. - Het is de best betaalde toneelschrijver...
- Waar haal je de moed vandaan? - „en de meest begaafde.
Ik ben het, hoor.
Het wordt gewoon geweldig.
Lloyd en ik. Met z'n tweeën kunnen we alles.
We zullen samen schitteren met zijn stukken.
Jij bent de enige nog die het weet.
- En Karen. - Die weet het niet.
- Genoeg om er niet bij te zijn. - Maar niet alles.
- Niet dat Lloyd en ik gaan trouwen. - Juist.
Wanneer is deze onzalige verbintenis tot stand gekomen?
We hebben het eergisteren besloten.
Dat ging er vast heel romantisch aan toe.
Gedempte lichten en zigeunermuziek op de achtergrond.
Hoe het plaatsvond, was niet romantisch, maar Lloyd was 't wel.
Hij kwam om drie uur 's nachts op mijn deur bonken.
Hij kon niet slapen, zei hij. Hij was bij Karen weggegaan.
Hij kon nergens meer aan denken, ik moest beloven dat ik met 'm zou trouwen.
We hebben zitten praten tot het licht werd.
Hij is niet meer naar huis gegaan.
Hebben jullie zitten praten tot 't licht werd?
Inderdaad.
Ik wil spelen zolang het stuk loopt.
Er is er maar één zoals jij. En dat zal altijd zo blijven.
Zeg dan iets. Wat maar ook.
Gefeliciteerd. Goed gedaan.
- Waar zie je me voor aan? - Ik zie je nergens voor aan.
Verwar je me soms met een van die zielige sukkels die je voor de gek hebt gehouden?
Veracht je mij zoals je hen veracht?
Ik kan niet bedenken watje hiermee bedoelt.
Het wordt tijd datje 's goed naar me kijkt.
Ik ben Addison DeWitt. Niemand houdt me voor de gek, jij zeker niet.
- Dat is nooit m'n bedoeling geweest. - Jawel, en je probeert 't nog steeds.
Watje ook bedoelt, ik ga even slapen. Het is belangrijk...
- Dat wij praten, genadelozen onder elkaar. - Kampioenen.
Bij mij niet. Je stijgt in klasse.
Zeg duidelijk watje te zeggen hebt, dan kan ik mijn dutje doen.
Goed, maar het is niet nodig. Je weet heel goed wat ik ga zeggen.
Lloyd kan dan bij Karen weggaan, maar niet voor jou.
- Wat bedoel je daarmee? - Moet het nog duidelijker?
Ik ben niet gekomen om 't stuk te zien of om over je dromen
te praten, of wat maar ook.
Maar om te zeggen dat ik je nooit met Lloyd of wie maar ook zal laten trouwen.
- Wat heb jij daarmee te maken? - Alles.
Omdat je na vanavond mij toebehoort.
Ik aan jou toebehoren?
Ik geloof mijn oren niet.
Wat een saai cliché.
Aan jou toebehoren?
Dat klinkt middeleeuws. Iets uit een oud melodrama.
Net zoals alles wat er in de laatste 20 jaar is gebeurd.
Ik zeg het niet graag zo bot. Ik hoopte dat je het vanzelfsprekend vond datjij en ik...
Vanzelfsprekend?
Dat jij en ik...?
Onthoud datje nooit om me mag lachen.
Je mag om alles en iedereen lachen, maar niet om mij.
- Eruit. - Daar ben je te klein voor.
En 't wordt toch allang niet meer gebruikt.
Dan laat ik je er wel uitgooien.
Blijf met je vingers van die telefoon af.
Je voelde datje me moest gehoorzamen, hè?
Met die intuïtie kom je overal. Het is niet te koop, wees er zuinig op.
Als dat alarm afgaat, moetje je gaan wapenen.
Om te beginnen heet je niet Eve Harrington. Maar Gertrude Slescynski.
- Nou en? - Je ouders waren wel arm, en zijn dat nog.
Ze willen weten hoe het met je gaat. Ze hebben al drie jaar niets van je gehoord.
Nou en?
Dat moetje inderdaad zelf uitmaken.
Je hebt ook echt in een brouwerij gewerkt,
maar 't was niet zo saai als jij 't afschilderde.
Het werd steeds minder saai, tot de vrouw van je baas 'n detective inschakelde.
- Ze kon niets bewijzen. - Maar je kreeg 500 dollar om weg te gaan.
En daarmee ging je direct naar New York.
- Daarmee ging je naar New York. - Ze loog.
Geef antwoord. Kreeg je geen geld om weg te gaan?
Eddie de piloot bestond niet. Je bent nooit getrouwd geweest.
Met die leugen heb je de dode helden beledigd
en de vrouwen die van hen hielden.
Er is geen Shubert Theatre in San Francisco. Daar ben je nooit geweest.
Die leugen was zo te achterhalen. Ik had meer van je verwacht.
Ik moest in contact met Margo komen. Ik moest iets zeggen zodat ze me zou mogen.
Ja, en ze hielp je en vertrouwde je.
- Jij probeerde Bill te stelen. - Dat is niet waar.
Wel waar, ik heb alles door de deur gezien en gehoord.
Je hebt mij gebruikt om Karen te dwingen je Cora te geven.
En je loog erover tegen mij.
Ik heb Karen drie uur geleden gesproken.
Maar 'n vrouw laat altijd zelf meer los dan wat ze te weten probeert te komen.
Kom je terug op je verhaal dat Lloyd op je deur stond te bonken?
Ik kan me opeens helemaal niet voorstellen dat ik je wil.
Maar dat is waarschijnlijk juist de reden.
Je bent onwaarschijnlijk, en ik ook. Dat hebben we gemeen.
Je veracht mensen, kunt van niemand houden en niemand kan van jou houden.
Met 'n ambitie en 'n talent die onverzadigbaar zijn.
We verdienen elkaar. Luister je?
- Zeg het dan. - Ja, Addison.
Begrijp je en ga je akkoord datje me helemaal toebehoort?
Ga dan maar even slapen, en veel succes vanavond.
Ik speel vanavond niet.
Dat kan ik echt niet. Ik kan echt niet spelen.
"Ik kan echt niet spelen?" Je zult beter dan ooit spelen.
En ze speelde ook beter dan ooit.
En het was een onvergetelijke avond.
Geëerde leden van de Sarah Siddons Society,
voorname gasten, dames en heren.
Wat kan ik zeggen?
Ik kan niets wijs en geestigs verzinnen
dat nog niet gezegd is door veel rijpere talenten dan ik.
Het zou aanmatigend zijn om u als gelijken te bedanken.
Ik ben maar een beginnelinge in het theater en moet van u allen nog veel leren.
Ik wil alleen zeggen dat ik trots en blij ben, en dat ik deze grote eer
niet als 'n beloning zie voor wat ik bereikt heb,
maar als een niveau om op te houden voor wat ik nog moet volbrengen.
Ik voel dat dit maar gedeeltelijk mijn eigen verdienste is.
Het grootste deel hoort toe aan mijn vrienden in het theater,
en aan het theater zelf dat me alles gegeven heeft wat ik heb.
Ik moet mijn dank betuigen aan wie dat toekomt.
Aan Max Fabian. Lieve Max.
Lieve, sentimentele, vrijgevige, moedige Max Fabian,
die bereid was een risico te nemen met een onbekende amateur.
Aan mijn eerste vriendin in het theater,
ik zal nooit vergeten hoe aardig en behulpzaam ze voor me is geweest.
Karen. Mrs Lloyd Richards.
Karen bracht me in contact met iemand die ik altijd had aanbeden,
die mijn weldoenster en kampioene werd.
Een geweldige actrice en 'n geweldige vrouw,
Margo Channing.
Aan mijn regisseur,
die altijd 'n beetje meer vroeg dan mijn talent kon leveren,
maar die me geduldig veel heeft bijgebracht,
Bill Sampson.
En iemand zonder wiens geweldige toneelstuk en vertrouwen in me,
ik hier nu niet zou staan.
Hoe kan ik Lloyd Richards ooit bedanken?
Hoe kan ik de vele anderen ooit bedanken,
te veel om ze allemaal op te noemen,
door wier hulp, begeleiding en raad
dit de gelukkigste dag van mijn leven is geworden.
Hoewel ik volgende week in Hollywood een film ga maken,
mag u nooit denken dat ik u verlaat.
Dat kan ik niet.
Mijn hart is hier in het theater,
en 5000 kilometer is te ver om van je eigen hart weg te zijn.
Ik kom het weer opeisen, en snel.
Tenminste, als u me nog wilt hebben.
Tot ziens iedereen, tot ziens.
Voor bewezen diensten die uitstijgen boven watje plicht ook maar is.
Schiet op, ik ben de gastheer. Ik moet thuis zijn voor de gasten de drank stelen.
- Gefeliciteerd. - Dank je.
- Gefeliciteerd, Miss Harrington. - Hartelijk bedankt.
Mooie toespraak. Maar maak je niet te veel zorgen om je hart.
Je kunt altijd nog die prijs op de plek zetten waar je hart zou moeten zitten.
Er is zeker niets meer te drinken?
- Je kunt iets drinken bij Max. - Ik ga niet.
- Waarom niet? - Dat wil ik niet.
- Ik vind het zo fijn voor je. - Hartelijk bedankt.
Max heeft veel werk in dit feest gestoken, en het is voor jou.
Nee, het is voor dit beeldje.
- Dat maakt toch niet uit? - Precies.
Breng dit maar naar het feest.
Wat kinderachtig.
- Ik ben moe, ik wil naar huis. - Prima, ik breng je wel.
Dan ga ik wel alleen. Ik wil het zeker niet missen.
Wie ben jij?
- Wat doe je hier? - Ik moet in slaap gevallen zijn.
Laat me niet arresteren. Ik heb echt niets gestolen.
Hoe ben je binnengekomen?
Ik heb me verstopt toen de werkster kwam.
Ze ging iets halen en liet de deur open.
Ik glipte naar binnen en verstopte me. Daarna heb ik alleen rondgekeken.
Ik was bang dat iemand 't licht aan zag, dus heb ik 't uitgedaan.
- Toen ben ik in slaap gevallen. - Heb je alleen rondgekeken?
- Ja. - Wat zocht je?
- U gelooft me vast niet. - Die kans is groot.
- Voor mijn verslag. - Voor wie?
Hoe u woont, wat voor kleren en parfum u draagt, de boeken die u leest en zo.
- Er zijn clubs over u op de scholen. - Daar heb ik over gehoord.
De onze op Erasmus Hall was een van de eerste.
- Ik ben de voorzitster. - Erasmus Hall. Dat is toch in Brooklyn?
Een heleboel actrices komen uit Brooklyn. Barbara Stanwyck en Susan Hayward.
Maar dat zijn maar filmsterren.
U gaat toch naar Hollywood?
Gezien al uw bagage blijft u zeker lang weg.
Misschien.
Door dat drankje gaat uw tapijt eraan.
Daar zorgt de werkster morgen wel voor.
- Ik ruim het wel even op. - Laat maar zitten.
- Hoe ben je hier gekomen? - Met de metro.
Hoelang doe je daarover?
Met overstappen en al, iets meer dan een uur.
Het is al na enen. Je komt niet meer thuis vanavond.
Dat kan me helemaal niets schelen.
Er staat iemand bij de deur.
Blijft u maar zitten.
Hallo, wie ben jij?
Miss Harrington is heel moe, Mr DeWitt. Ze vroeg of ik even open kon doen.
Dan zal ik haar maar niet storen.
Miss Harrington heeft haar prijs in de taxi laten liggen.
Hoe wist je hoe ik heette?
U bent erg bekend.
- En hoe heet 'm'? - Phoebe.
- Phoebe? - Zo noem ik mezelf.
Waarom ook niet.
Zeg eens, wil je op een dag later ook zo'n prijs winnen?
Daar zou ik alles voor over hebben.
Vraag maar aan haar hoe je daaraan komt.
Miss Harrington weet daar alles van af.
Wie was dat?
Het was maar een taxichauffeur.
U had uw prijs in de taxi laten liggen.
Leg het maar in een van de koffers. Ik wil het meenemen.
Natuurlijk.
DUTCH